آقاي دكتر! آدم در خانه خودش هم نمي تواند بخندد؟

چند روز پيش نزديك غروب با تعدادي از همكارانم در اتاق نشسته بوديم و كارهايمان را انجام مي داديم كه صحبت طنزي پيش آمد و همگي با صداي بلند خنديديم. طوري كه آقاي مدير را به اتاق ما كشاند تا از قضيه اطلاع پيدا كند. ما هم همان طنز را برايش تعريف كرديم و او نيز حسابي خنديد. همين نكته مرا به ياد خاطره اي انداخت كه مربوط به اولين محل كارم بود..

حدود پانزده يا بيست سال قبل سرميز ناهار نشسته بوديم كه خنده هاي بلند افراد ميز كناري ما او را به ياد يكي از خاطرات گذشته اش انداخت.برايم تعريف كرد و گفت: قبل از انقلاب در همين موسسه كار مي كردم. يك روز صبح وقتي رييس موسسه وارد ساختمان شد، صداي خنده تعدادي از همكاران در انتهاي سالن طبقه اول، توجه او را به خود جلب كرد. به جاي رفتن به دفترش در طبقه سوم ساختمان يك راست به سمت همان اتاق در انتهاي طبقه اول رفت. در اتاق را كه باز كرد تعدادي از پرسنل را ديد كه سرگرم خوردن صبحانه هستند.

پرسيد: اتفاقي افتاده كه اين موقع از صبح قهقهه سر داده ايد؟

يكي از همان افراد در جوابش مي گويد: آقاي دكتر! آدم در خانه خودش هم نمي تواند شاد باشد و بخندد؟

مي گويند رييس موسسه كيفش را همان جا روي زمين مي گذارد و با همان جمع شروع به خوردن صبحانه مي كند و به آنان مي گويد: بخوريد و بخنديد و با شادي و نشاط كارهايتان را دنبال كنيد.

Published in: on ژوئیه 18, 2009 at 7:08 ق.ظ.  Comments (10)  

The URI to TrackBack this entry is: https://safarezendegi.wordpress.com/2009/07/18/khandeh-khaneh/trackback/

RSS feed for comments on this post.

10 دیدگاهبیان دیدگاه

  1. نویسنده ی پرتاب و توان! جناب دیزجی عزیز! اول: سپاس فراوان از این که به دریاچه ی قو سر زدی دیروز (جمعه) کامنت قنشگ شما را در یک کافی نت خواندم ولی در کمال شگفتی امروز که می خواستم پاسخ آن را بدهم از این کامنت خبری نبود. به هر حال ممنونم از ابراز لطفی که نسبت به دوبیتی های ناچیز بنده داشتید. جناب دیزجی! چه پیوندی مقدس تر و عاشقانه تر از این که در فاصله ای اندک هم شما چشمهای من را بارانی کردید(با مطلبی که در وبلاگ آقای موذن خواندم) و هم من چشم های شما را با چند دوبیتی برای شهدا. دوبیتی هایی که در دریاچه ی قو خواندید همه از خودم هستند در قالبهای دیگر هم تجربیاتی دارم اما دریاچه ی قو مختص به دوبیتی است. خوشحال می شوم باز هم به من سر بزنید و نظر بدهید. از نظری که برای وبلاگ نزدیک (مدیریت آن وبلاگ نیز با بنده است) گذاشته اید هم سپاسگذارم. باز هم منتظر شما هستم…………..راستی سلام!

  2. عجب رئیس باحالی بوده.
    فکر کنم اگه بیلان کاری ایشون را با دوره های دیگه مقایسه کنیم بالاتر هم باشه

  3. ahsand va barikalah be har doshoon

  4. خنده بر هر درد بی درمان دواست . و متاسفم برای همه اونهایی که نمی خوان دردی دوا بشه . ممنونم از پست جالبتون

  5. سلام . امیدوارم حالتان خوب باشد. حوشحالم که این نوشته علیرغم تلخی که درکنه آن موجود است خنده به لبتان آورده . باور کنید این عین حقیقت بود تازه خیلی جاهاش رو نتونستم بنویسم . یعنی روم نشد!

  6. سلام بر آقای دیزجی عزیز و دیگر خوانندگان این مطلب!
    به نظر من هم اگه شرایط کاری یه اداره جوری باشه که کارمندا محیط کارشونو مثل خونه خودشون بدونند، اون وقت هم با انگیزه بیشتری کار میکنند و هم بازدهی بیشتری خواهند داشت.
    در ضمن، خدا همچین خونه ای و همچین مدیری قسمت ما هم بکنه، اونایی هم که اینا رو دارند قدرشو بدونند.

  7. جناب دیزجی. لینک شما هم با ایفتخار افزوده شد……….راستی سلام!

  8. زیبا بود آقای دیزجی مثل همه ی پستهایی که تا کنون در سایتتان خواندم . ای کاش همه ی ما آدمها به این باور برسیم کا لبخند زدن نوعی نیایش است … نیایش به پاس معجزه ی شگفت انگیز آفرینش .. به شکرانه ی فرصت مغتنم عشق ورزیدن… کودکانه بخندیم و بخندانیم و نگذاریم ضوابط دنیای آدم بزرگها ، ژستها و موقعیتهاو… مارا از محراب این نیایش شادی بخش دور کند

  9. سلام.فوق العاده بود.ممنون ازلیست جالبتون .واقعا میگن چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید همین جاست !

  10. با عرض سلام، میخواستم بگم که ما هم در محیط کارمان این چنین هستیم.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: